Verwacht zonneschijn

Glimlachende mensen. De warmte op je gezicht. Zonlicht is magisch: zelfs van een paar minuten per dag veert je humeur op. Veel mensen zullen roepen: dan leven we mooi in het verkeerde land. Dreigende wolken en regen liggen immers altijd op de loer. Maar is dat pessimisme gerechtvaardigd? Niet volgens het KNMI. Ondanks de matige reputatie van ons weer schijnt de zon bijna elke dag. Zo telde elk jaar tussen 1981 en 2010 gemiddeld 304 dagen met zonnige perioden. Toch blijven we graag klagen over het feit dat het hier ‘altijd’ regent.

Veel beleggers zijn op dit moment negatief over de kansen op een zonnige beurs. Hun pessimisme is niet helemaal ongegrond. Aandelen zijn, met name in Amerika, historisch gezien erg duur ten opzichte van de winsten die er worden gemaakt. En beurzen met hoge waarderingen hebben, gemiddeld genomen, ondermaatse resultaten laten zien in de jaren erna.

Is het daarmee zeker dat er een correctie aankomt, of dat aandelen beslist minder gaan opbrengen dan spaargeld? En zou je nu dus je aandelen moeten verkopen of in ieder geval moeten wachten met instappen?

Als je zo denkt, zeg je feitelijk dat je slimmer bent dan al die honderden miljoenen beleggers die hun aandelen nog niet hebben verkocht. Als een correctie onvermijdelijk is neem je als zittende aandeelhouder tenslotte genoegen met een verwacht negatief rendement. Of je bent gewoon te dom om de donkere wolken te zien die zich aan de horizon hebben opgestapeld.

De werkelijkheid is dat geen belegger in de beurs stapt als hij verwacht daarmee geld te verliezen. Niet dat er nooit correcties zullen komen - de inherente instabiliteit van ons kapitalistische systeem is de reden dat je beloond wordt voor beleggen - maar als je het precieze moment van zo’n schok kon voorzien, was die nu al ingeprijsd.

Met andere woorden, de ‘markt’ verwacht meer beursdagen met zon dan met regen. Tegelijkertijd sluit ze een stevige storm en zelfs een incidentele orkaan niet uit. Anders dan bij het weer kun je die beursbuien echter niet zien hangen. Zelfs niet een dag van te voren. Als belegger kun je daarom beter uitgaan van elke dag een beetje zonneschijn. Aandeelhouders met zo’n optimistische kijk zijn daar op de lange termijn rijkelijk voor beloond.

We wensen je veel financiële rust, 

Marius en Jolmer

Deining is normaal

Stel je zit in je zeilboot. Het is windstil, de Noordzee is glad als een spiegel. Zo dobber je al uren, ontspannen, slaperig zelfs. Op een gegeven moment beschouw je het als compleet normaal.

Dan trekt plotseling de wind aan en ontstaat er deining. De eerste kleine golf komt als een schok. Uitslagen die op andere momenten als volstrekt normaal aangevoeld zouden hebben, voelen nu gevaarlijk. Als voorbodes van een grote storm. Maar wat je in je slaapstand even bent vergeten is dat bij zeilen op de Noordzee golven de norm zijn. Zonder deining ook geen avontuur als beloning.

Op de beurs is het niet anders. Half in slaap gesust door een lange periode van langzaam omhoog kabbelende koersen, kwamen de golven begin februari voor velen als een schok. We hebben verdrongen dat zulke golven volstrekt normaal zijn. Dat acceptatie van volatiliteit precies de reden is dat je als belegger in aandelen op de lange termijn beter wordt beloond dan als je je geld op je spaarrekening laat staan.

Zodra golven de boeg laten dansen, doe je er als zeiler verstandig aan om je boot even goed na te lopen. Liggen de schoten niet in de knoop? Zwerven er nog dingen in de kuip die even vastgezet moeten worden?

Ook voor beleggers is aantrekkende volatiliteit misschien een geschikt moment om je portefeuille door te lichten Is de verdeling nog wel in lijn met je doelstellingen? Ben je in je enthousiasme, of uit frustratie over de lage rente, niet te veel naar risicovolle beleggingen opgeschoven? Het is niet te laat om daar goed over na te denken en eventueel aanpassingen te maken.

Wat je in beide gevallen niet moet doen? Meteen van boord springen, omdat je bent vergeten dat deining normaal is.

We wensen je veel financiële rust, 

Marius en Jolmer

Kat op spek

Je zit tevreden op de bank. Vanmorgen ben je eindelijk echt begonnen met gezonder eten en dat is warempel heel goed gegaan. Je hebt niet gesnoept, geen suiker in je koffie gedaan en net een berg broccoli naar binnen gewerkt. Veel makkelijker dan je had gedacht! ­

Maar wat hoor je daar uit de keuken? Uit de onderste la klinkt de lokroep van een zak chips, een pak koekjes, die laatste reep chocola. Het eerste half uur kun je het verleidelijke gezang van de snoep Sirene nog weerstaan, maar dan ga je voor de bijl. Je neemt eerst één hapje, dan een tweede. Voor je het weet is de hele zak leeg, het pak op of de reep verdwenen.

Lange tijd dachten psychologen dat dit een probleem van wilskracht was. Gewoon een beetje meer discipline ontwikkelen en je blijft je verleidingen de baas. Maar dat beeld is achterhaald.

Wat ons verleidt verschilt per persoon, maar één ding hebben we gemeen: als die verleiding constant als een wortel voor onze neus blijft bungelen, geven we er uiteindelijk aan toe. 

Als je je gedrag wilt veranderen moet je er dus voor zorgen dat je je verleidingen zo min mogelijk tegenkomt. Je omgeving verander je namelijk makkelijker dan jezelf. Gezond eten begint daarom in de supermarkt, want als je de verboden vrucht eenmaal in huis hebt, eet je haar vroeg of laat op. En als je minder in je telefoon wilt kruipen, hou hem dan niet in je broekzak maar leg hem weg. Liefst in een andere kamer.

Voor beleggen geldt hetzelfde. Als je je hebt voorgenomen zo weinig mogelijk aan je portefeuille te sleutelen, luister dan niet teveel naar het gekakel van de financiële experts, die je vertellen dat de waardering van de beurs nu echt veel te hoog is, of dit jaar juist nog minstens 30% gaat stijgen. Zet liever een leuke podcast op of pak een lekker boek. Dat is beter voor je portefeuille en je gemoedsrust. 

We wensen je veel financiële rust, 

Marius en Jolmer

De Luie Portefeuille

Het zal onze Calvinistische inslag zijn dat ons van kinds af aan wordt ingepeperd dat we hard moeten werken om iets te bereiken. Wie lange weken maakt, heeft een glanzende carrière. Wie afziet in de sportschool, kan pronken met een afgetraind lichaam. Filosoof Max Weber zag deze rusteloze drang naar actie zelfs als drijvende kracht achter het kapitalisme.  

Over de vraag of het kapitalisme een zegen is, verschillen de meningen. Maar er zijn genoeg activiteiten waar ‘hard je best doen’ juist averechts werkt. Zoals een boek schrijven: inspiratie komt niet door intens naar je scherm te staren, maar door jezelf in de juiste gemoedstoestand te brengen.

Volgens Aldous Huxley, auteur van de klassieker Brave New World, bereik je dit via de ‘law of reversed effort’. Een lange wandeling, een glas wijn of een goed gesprek met vrienden zijn de beste manier om de creatieve kraan open te draaien. 

Ook beleggen valt onder de wet van Huxley. Sleutel voortdurend aan je portefeuille en de kans is groot dat je rendement lager uitvalt dan als je bijna niets had gedaan. Continu in- en uitstappen zorgt voor veel onrust en kost geld. Maar nietsdoen druist in tegen onze intuïtie en de financiële industrie wakkert die neiging tot handelen graag aan met een nieuwsstroom vol buitenkansjes en nakende rampen die onze onmiddellijke actie vragen.

Onze suggestie voor 2018: denk aan Huxley’s ‘law of reversed effort.’ Bouw een luie portefeuille met één obligatiefonds en één wereldwijd gespreid aandelenfonds met lage kosten. Geniet van het leven, stop je tijd in zaken waar energie en aandacht zich wel terugbetalen en laat je portefeuille in alle rust zijn werk doen. Na 10 tot 20 jaar is je plek bij de beleggingselite vrijwel gegarandeerd. 

En vermogensbeheerders? Die kunnen uitstekende sparringpartners zijn bij je financiële planning en als vertrouwenspersoon je impuls tot actie helpen te beheersen. Je luie portefeuille doet de rest. 

We wensen je veel financiële rust, 

Marius en Jolmer

Simpel, maar niet eenvoudig

Beleggen brengt altijd veel onzekerheid met zich mee. Ook nu, na een jaar met explosieve beursstijgingen in een geo-politieke omgeving die alleen maar instabieler lijkt te worden, zijn veel mensen door onzekerheid bevangen.

Om die onzekerheid het hoofd te bieden, zoeken we ons heil vaak in complexe oplossingen. Hedgefondsen, direct vastgoed en ingewikkelde voorspellingen moeten naderend onheil zien te voorkomen.

Maar zoals de vermaarde Nederlandse informaticus Edsger Dijkstra ooit zei: ’Eenvoud is een grote deugd, maar het vereist hard werken om het te bereiken en wijsheid om het te waarderen. En tot overmaat van ramp: complexiteit verkoopt beter’. 

Wij grijpen bij onzekerheid daarom liever terug op simpele beleggingswaarheden. Deze maand een lijstje met een aantal van onze favorieten:

  • Na belasting en inflatie is het rendement op spaargeld en staatsobligaties verwaarloosbaar. Op dit moment zelfs negatief.
  • Als je een hoger rendement wilt, moet je meer risico nemen.
  • Meer risico betekent een grotere kans op verlies.
  • Het verleden leert dat aandelenbeurzen regelmatig met 50 procent of meer dalen.
  • Als je niet tegen heftige dalingen kunt, moet je niet in aandelen beleggen en een lager rendement leren accepteren.
  • Geld dat je de komende 5 tot 10 jaar nodig hebt, moet je niet in aandelen beleggen.
  • Over periodes van 15 jaar of langer hebben gespreide aandelenportefeuilles bijna altijd meer opgeleverd dan spaargeld.
  • Elke belegger kan op korte termijn de markt verslaan.
  • Geluk en wijsheid zijn moeilijk van elkaar te onderscheiden.
  • Als je in indexfondsen belegt, is het onmogelijk om de markt te verslaan.
  • Als je actief belegt is - met dank aan hogere kosten - de kans groot dat je het slechter doet dan een indexbelegger.
  • Er is altijd iemand met een hoger rendement dan jij.
  • Er bestaat geen enkel systeem dat er voor zorgt dat je op het juiste moment in- en uit aandelen stapt.
  • De toekomst voorspellen is helaas onmogelijk.
  • De makkelijkste manier om te voorkomen dat je portefeuille sterk in waarde fluctueert, is meer spaargeld aanhouden.
  • De beste beleggingsstrategie bestaat niet.
  • Het beste vermogensplan is het plan dat bij jou past en waar je je aan houdt, ongeacht het beursklimaat.

En tenslotte:

  • Beleggen is simpel, maar niet eenvoudig.

We wensen je fijne feestdagen en een heel goed 2018,
 
Marius en Jolmer

Volvo Met De Gouden Eieren

Albert Einstein stond niet bekend als beleggingsgoeroe. Maar met zijn observatie dat cumulatief rendement, ofwel rente-op-rente, het achtste wereldwonder is, sloeg hij de spijker op zijn kop. Om het wonder in gang te zetten moet je soms een verstandige keuze maken om aan het eind van de maand meer over te houden. Beleg dat geld verstandig en het achtste wereldwonder doet de rest.
 
Te mooi om waar te zijn? Laten we eens kijken naar Willemijn en Dirk, twee gepensioneerde Shell-ingenieurs. Hun inkomens en pensioenbijdragen liepen hun hele carrière gelijk op. Maar terwijl Dirk zijn comfortabele levensstijl na zijn pensionering heeft moeten matigen, zit Willemijn er warmpjes bij. Zij stuurt Dirk regelmatig een kaartje vanaf een exotische bestemming.
 
Hoe kan dit? Willemijn heeft geen grote erfenis gehad en haar uitgaven lijken op het eerste gezicht sterk op die van Dirk. Beiden hebben drie kinderen groot gebracht, wonen in een vergelijkbaar huis en kopen al drie decennia elke vier jaar een ‘nieuwe’ tweedehands auto. Het enige verschil: Dirk heeft een zwak voor dure Range Rovers, terwijl Willemijn genoegen neemt met een degelijke Volvo.
 
Maar alleen die Range Rover kan het verschil tussen Dirk en Willemijn toch onmogelijk verklaren? Laten we een nader kijkje nemen. Inclusief alle kosten zoals benzine, verzekering, financiering en afschrijving, was Willemijn in 1982 maandelijks 600 euro goedkoper uit dan haar oud-collega. Door inflatie is het verschil in autokosten 35 jaar later opgelopen tot bijna 1200 euro per maand.
 
Terwijl Dirk dat geld elke maand op het asfalt liet liggen, belegde Willemijn deze bedragen jaar in jaar uit in de AEX. Zo behaalde zij met de nodige schokken na kosten en belasting een gemiddeld rendement van negen procent per jaar. Met dank aan het achtste wereldwonder is Willemijn na 35 jaar 2 miljoen rijker!
 
Dirk daarentegen moet het doen met zoete herinneringen aan omgewoelde modder. De vraag is of hij dezelfde keuze had gemaakt als hij niet alleen over maandelijkse kosten had nagedacht, maar ook over de gouden eieren die het achtste wereldwonder voor hem had kunnen leggen.

We wensen je veel financiële rust,
 
Marius en Jolmer

Gratis toetje?

De kassa rinkelde deze zomer ongekend hard bij Apollo, een Amerikaanse private equity moloch. Voor hun nieuwe fonds haalden ze bijna 25 miljard dollar op. Dit recordbedrag is het succesverhaal van private equity in een notendop.
 
Van nichebloempje in de jaren tachtig, toen een handvol private equityfondsen samen net een miljard te besteden hadden, is de sector opgezwollen tot een mega industrie. Alleen aan ‘dry powder’ - geld dat nog geïnvesteerd moet worden - ligt op dit moment al zo’n duizend miljard dollar klaar.
 
Wat doet beleggers en masse watertanden? De klinkende resultaten uit het verleden. Volgens onderzoekscijfers die de sector zelf graag aanhaalt, laten Amerikaanse private equity fondsen populaire beursindices als de S&P500 al dertig jaar hun hielen zien. Ook na kosten.
 
Dat is opvallend, want de kosten om mee te mogen doen zijn niet mals. De fees en afgeroomde winst die de ‘alternatieve’ jongens als private equity en hedgefondsen jaarlijks binnenhalen zijn goed voor ruim 40% van de totale omzet van de asset management industrie.
 
Wat verklaart die 'golden touch'? Ten eerste kopen private equity fondsen vooral kleine, laag gewaardeerde bedrijven op. Dit is een bekend segment dat significant beter heeft gepresteerd dan het ‘marktgemiddelde’, van bijvoorbeeld de S&P 500. De resultaten van de private equity sector zijn op deze golf mee gesurft.
 
Private equity pompt haar kansen verder op door met twee keer zoveel geleend geld te investeren als gemiddeld. Als alles goed uitpakt jaagt die hefboom het rendement nog verder omhoog: je kunt immers veel meer ‘bedrijf’ kopen met dezelfde hoeveelheid eigen geld. Geen wonder dat veel beleggers private equity zien als de kers op hun beleggingstaart.
 
De onderbelichte kant van de medaille is een fors hoger risico. Bij tegenvallende resultaten worden ook de klappen bij private equity uitvergroot omdat de hefboom van geleend geld dan de verkeerde kant op werkt.

Beleggers zeggen vaak there is no such thing as a free lunch. Misschien is het goed om te onthouden dat ook toetjes zelden gratis zijn.

We wensen je veel financiële rust,
 
Marius en Jolmer

Pas op: overstekende goeroes

Zittend op zijn zwarte motorfiets, met een cowboylaars op de tank, lacht Jim Rogers je vanaf de omslag vol zelfvertrouwen toe. De hedgefondslegende heeft goede redenen om tevreden te zijn: in de jaren ‘70 zette hij samen met George Soros het Quantum Fund op: een hedgefonds dat tussen 1970 en 1980 4.200 procent in waarde steeg en wordt gezien als een van de meest succesvolle fondsen aller tijden.   
 
In het boek Investment Biker beschrijft de multimiljonair hoe hij vervolgens als gepensioneerde ‘Indiana Jones of finance’ op zijn motorfiets de wereld rondtrekt, zoekend naar beleggingsmogelijkheden. Zo zag hij de groei van China en het explosieve effect daarvan op grondstofprijzen aankomen.
 
Dus toen dezelfde Jim Rogers vorige maand verkondigde dat we aan de vooravond stonden van de ‘moeder aller beurscrashes’ leidde dat bij veel beleggers tot zorgen en in enkele gevallen zelfs tot regelrechte paniek. Een goeroe die de toekomst al vaker correct voorspeld had, die zal wel weten hoe het zit. Bel de bank en verkoop alles per direct!
 
Resultaten uit het verleden bieden echter geen garantie voor de toekomst en zelfs het pad van deze succesvolle hedgefondsmanager is bezaaid met missers. De voorgeschiedenis van Rogers’ voorspelling illustreert dit. Het was namelijk niet de eerste keer dat hij het einde van de wereld zag aankomen. Sterker nog, Rogers klinkt sinds 2011 als een gebarsten grammofoonplaat die om de haverklap waarschuwt voor een beursramp van bijbelse proporties. Financieel columnist Ben Carlson zette zijn voorspellingen op een rijtje:
 
2011:   100% Chance of Crisis, Worse Than 2008: Jim Rogers
2012:   Jim Rogers: It’s Going To Get Really “Bad After The Next Election”
2013:   Jim Rogers Warns: “You Better Run for the Hills!”
2014:   Jim Rogers – Sell Everything & Run For Your Lives
2015:   Jim Rogers: “We’re Overdue” for a Stock Market Crash
2016:   $68 TRILLION “BIBLICAL CRASH” Dead Ahead? Jim Rogers Issues a DIRE WARNING
2017:   THE BOTTOM LINE: Legendary investor Jim Rogers expects the worst crash in our lifetime
 
Rogers schijnt een intelligente en ruimdenkende man te zijn en hij heeft genoeg bereikt om hem serieus te nemen als hij een keer wat zegt. Maar ook hij beschikt niet over een glazen bol en bij dit soort continue doemzeggerij is niemand gebaat. Zeker niet als je bedenkt dat Rogers beleggers meestal adviseert om hun geld te beleggen in goud. Sinds de eerste voorspelling in dit rijtje is de goudprijs met een kwart gedaald terwijl de S&P500 75 procent in waarde steeg.
 
Het feit dat Rogers’ voorspellingen niet zijn uitgekomen, wil trouwens niet zeggen dat beleggen zonder risico’s is. Een beurscrash behoort altijd tot de mogelijke gevaren die een belegger op zijn weg kan tegenkomen. Maar over de heel lange termijn bezien, zijn die crashes rimpels in de weg geweest. Die kunnen nog steeds erg pijnlijk voor de berijder zijn, maar omdat je niet kunt weten wanneer ze zullen verschijnen, werkt het averechts als je ze uit alle macht probeert te vermijden.

Overstekende goeroes kun je gelukkig wel van ver zien aankomen. Als je verstandig bent, rijd je er met een wijde boog omheen.

We wensen je een mooie zomer toe,

Marius en Jolmer